rumorosos xenerosos esquecemento iñorantes féridos duros xigante Breogán luar tempos inxuria bardos ronco escuros boa voz castros valeroso astros arpado arroubo vaguedades sono
Que
din
os
na
costa
verdecente
,
ao
raio
transparente
do
prácido
?
Que
din
as
altas
copas
de
escuro
arume
co
seu
ben
compasado
monótono
fungar
?
Do
teu
verdor
cinguido
e
de
benignos
,
confín
dos
verdes
e
chan
,
non
des
a
da
o
rudo
encono
;
desperta
do
teu
fogar
de
.
Os
bos
e
a
nosa
voz
entenden
e
con
atenden
o
noso
son
,
mais
sóo
os
e
e
,
imbéciles
e
non
nos
entenden
,
non
.
Os
son
chegados
dos
das
edades
que
as
vosas
cumprido
fin
terán
;
pois
,
donde
quer
,
a
nosa
pregoa
a
redenzón
da
nazón
de
Breogán
.