Jaren gingen voorbij. Jakob en zijn zonen waren in Egypte gestorven.Maar hun kinderen bleven er, en ook hun kinderen. Tot er heel veel Israëlieten woonden.
Maar toen kwamen er andere Farao's . Zij waren streng en maakten slaven van de Israëlieten en dwongen hen nieuwe steden te bouwen. Maar er waren zoveel Hebreeuwse slaven, dat de Egyptenaren bang voor hen werden. Daarom gaf Farao het bevel dat alle Hebreeuwse jongetjes bij de geboorte gedood moesten worden.
Toen een Hebreeuwse vrouw die Jochebed heette, een zoontje kreeg, verstopte ze hem tot hij drie maanden oud was. Daarna legde ze hem in een biezen mandje dat met lijm en pek was bestreken. Dat legde ze tussen de biezen aan de oever van de rivier. Haar dochter Mirjam moest er op letten.
De dochter van de farao kwam een bad nemen bij de rivier. Ze zag dat het een Hebreeuwse jongetje was en kreeg medelijden met hem.
" Zal ik voor u een vrouw zoeken die voor hem kan zorgen?" vroeg Mirjam. Dat vond de princes goed. Mirjam ging haar moeder halen.
"Ik zal ervoor betalen als u voor deze baby zorgt tot hij groot genoeg is", zei de princes.
Jochebed nam haar zoontje mee en zorgde voor hem tot ze hem terug naar het paleismoest brengen.
De princes noemde hem Mozes .