IZATEA ETA EDERRA JASAN

Ene begiak arras zabalik,
urmael gardenak senide ni
ederraren ohaide
unibertsoaren ohatzean ni,
orduei sekretu berriak ospatuz
harriduraren jabe ni
begiradaren estasi otzanean
kreatzaile ni,
izanari uherka berriak
arruari harpe ez-sospetxatuak
desestaltzen ni.

Oldeak bere izpiluan du
ene bitan izenaren izenak
deitura berriak ditu
berriro harriaren soinera makurtu naiz
gauzakien hertzak beste behin ezagutu ditut
galderei erantzunak eman dizkiet.

Hits, mutu,kamuts zena
ene hitz onartuan lerden bihurtu da,
izanari oharmena erantsiz,
poeta honek izadiaren baitan
ederftasuna eraiki du.

Harria,lurra, mendia, arbola,
zentzuen lurrean,
instantea betiraundez igurtzia
begion arduran.
horregatik da izakide poeta
sufrearen sukarrarekin
izakide poeta,
mendian gora harrobietan ateratako katedralekin
izakide poeta,
agataren pitzadura bortitzarekin
izakide poeta
aizkoraren lehia eta trintxaren hortzarekn
izakide poeta.
Bere gogoa, logosa eta ezaguera
naturaren soin nabarretan hedatuta,
izate opakoa
kontzientzia estetioko bezala autoahaztuta.